اما ملاك حرمت كه علاقه زوجيّت است بطور اقوى و محكم‌ترى وجود دارد . و شايد بتوانيم احتمال دوّم را اقوى قرار دهيم . و پس از آن مىفرماين : و در هرموردى كه حكم به تحريم نكرده و زن را بواسطه عقد يا دخول بر مرد حرام دائمى ندانستيم اگر مرد بخواهد ميتواند پس از اتمام عدّه زن وى را به عقد خويش درآورد . تنبيه [ حكم فرزند در صورتى كه از وطى با زن شوهردار در صورت جهل متولد شده باشد ] مخفى نماند در صورتى كه از روى جهل دخول صورت گرفت و فرزندى متولد شد ، آن را ملحق بجاهل بايد دانست و از آن كس كه عالم بوده منفى قرار داد مشروط به اينكه تولد فرزند در زمانى باشد كه امكان بودنش از جاهل موجود باشد مثل اينكه از زمان دخول يا وقت تولّد مدت شش ماه يا بيشتر گذشته باشد . لازم بتوضيح است كه زن در مورديكه جاهل بتحريم باشد پس از دخول مرد با وى مستحق مهر المثل است و بر او لازم استكه بعد از تمام شدن عدّه شوهرش از واطى نيز عدّه بگيرد و به مقدار عدّه وطى بشبهه كه سه طهر است از اكمال عدّه اوّلى بگذرد . قوله : علاقة الزوجية فيها اقوى : ضمير در [ فيها ] به ذات البعل راجع است و اين عبارت اشاره است بوجه براى الحاق قوله : و انتفاء النص : اشاره است بوجه براى عدم الحاق قوله : و الاقوى انّه مع الجهل : ضمير در [ انه ] به معناى شأن است .